«حسن شيخ‌حائري» عضو انجمن منتقدان و نويسندگان سينماي ايران در گفت‌و گو با خبرنگار سينمايي فارس در مورد فيلم «به رنگ ارغوان» ساخته ابراهيم حاتمي‌كيا، اظهار داشت: «به رنگ ارغوان»، فيلمي است كه به واقع، تاريخ مصرف ندارد. سال 83 و در زمان توليد همان قدرتر و تازه بوده كه الان است، به هر حال امضاي كارگرداني مولف يعني «ابراهيم حاتمي‌كيا» پاي اثر است.
وي در ادامه تأكيد كرد: «به رنگ ارغوان» نه بهترين فيلم «ابراهيم حاتمي‌كيا» است نه بدترين. بدون ترديد «آژانس شيشه‌اي» همچنان در صدر است.
وي در ادامه افزود: درباره‌ رفع توقيف اين فيلم مي‌توان از دست‌اندركاران نظارتي وزارت ارشاد پرسيد سياست‌هاي فرهنگي دولت نهم با دولت دهم چه تفاوتي پيدا كرده كه اين فيلم همان سال 84 يا حداكثر 85 رفع توقيف نشد و الان در نخستين سال فعاليت دولت دهم، روانه اكران شده است؟!
مدير سابق روابط عمومي حوزه هنري استان تهران در ادامه افزود: «به رنگ ارغوان» مثل همه فيلم‌هاي «ابراهيم حاتمي‌كيا»، لحظه‌هاي ناب سينمايي دارد. لحظاتي مثل لحظه عاشق شدن «هوشنگ» (حميد فرخ‌نژاد)، لحظه معذرت خواستن او از «محسن» (كوروش تهامي) در حضور جمع، لحظه آماده شدن او براي شروع ماموريتش و... كه همه‌ اين لحظات بدون حضور «حميد فرخ‌نژاد» بي‌معناست. فيلم البته بازي قابل توجه ديگري ندارد و حتي در انتخاب «رضا بابك» يا «فرهاد قائميان» در نقش‌هاي‌شان، ترديد داريم.
نويسنده كتاب «او...» در ادامه افزود: «به رنگ ارغوان» تيتراژ و شروع بسيار خوبي دارد اما پايان‌بندي‌اش دلچسب نيست. فيلم در يك سوم پاياني خود افت مي‌كند كه بيشتر مشكل فيلمنامه است تا كارگرداني.
عضو انجمن گفت‌‌وگو و تبادل فرهنگي، همچنين اظهار داشت: استفاده از نام‌هاي مختلف باريتعالي اگر چه زيباست اما اشاره به آن در ديالوگ «هوشنگ» و «رئيس‌اش» اضافي‌ است. اگر «هوشنگ» (حميد فرخ‌نژاد) صفحه زمينه‌ي رايانه‌ خود را با تصويري از گورستان تزيين كرده، پس بهتر است گزارش‌هايش با عنوان‌هايي چون: «هو المحيي» يا «هو المميت» شروع شود و به «هوالحبيب» يا «هو المحبوب» ختم شود.
او در پايان گفت: به نظر مي‌رسد تصميم‌گيري براي اجازه نمايش دادن يا ندادن به اين فيلم آنقدر سليقه‌اي است كه همين جا بايد به طرفداران اكران يا عدم اكران حق داد. سيستم اطلاعاتي - امنيتي آنقدر نظارت و دقت دارد كه وقتي كار به «هو الحبيب» كشيده مي‌شود، در مأموريت‌ها بازنگري مي‌شود. بديهي است كه اين سيستم براي جاسوسي تنها از يك كارتن با يك شكاف تابلو در يك فضاي نسبتا وسيع استفاده نمي‌كند يا تصميم‌گيري نهايي را به اعضاي رده پايين سازماني نمي‌سپارد. نوع اعتراض دانشجويان در پايان فيلم به جاده كشي در جنگل، آنقدر مضحك است كه شايد نتوان باور كرد كه اين صحنه‌ها از زيردست «حسن كريمي» (به عنوان مدير فيلمبرداري) يا «ابراهيم حاتمي‌كيا» رد شده است.